ویلیام یوجین اسمیت

http://s4.picofile.com/file/8284447992/161449112_1280x848.jpg

" مگر قوانین عکاسی را من نوشتم که حالا بخواهم آن ها را اجرا کنم؟"

:))

ببین دختربچه چطور با کنجکاوی می خواهد خودش را به نور برساند. یعنی حتی یک درصد هم احتمال نمیدی گفته باشد:" نریم. مامان بابا دعوامون می کنن" یا هرچیزی شبیه به این.
دوربین چرخیده و کادر مستطیل عمودی با بدن بچه ها هماهنگی دارد. می توانی به راحتی نسبت به اندام های کوچک و نو و کنجکاو و دوست داشتنی شان احساسات به خرج بدهی. به حالت پاهایی که می خواهند خودشان را به نور برسانند. به گمانم دست همدیگر را گرفته باشند که صحنه را باحال تر می کند. مثل همین که قرار است همراه باشند. مثل اینکه پسر بچه و دختر بچه، پسر و دختر، زن و مرد مثلا... دنبال نور می روند. این تصویر شکار ویلیام اسمیت است. ویلیام یوجین اسمیت.

http://s3.picofile.com/file/8284448042/14_6_10_211141eugene_smith_the_walk_to_paradise_garden_2_1946_.jpg

ویلیام اسمیت کار عکاسی را از دوران دبیرستان شروع کرده بود. کمی هم در دانشگاه درس عکاسی خواند ولی طاقت نیاورد که معلم تاریخ در نمره اش اشتباه کند و از دانشگاه زد بیرون. به گمانم شخصیتی نبود که بتواند چیزی که برخلاف میلش اتفاق می افتد تحمل کند. به خاطر آنکه مجله ی لایف عکس های او را، همان طور که خودش دوست داشت، چاپ نمی کرد بعد از دوسال همکاری از آنجا هم استعفا داد!
سوژه ها در عکس های او متفاوت بودند. طوری که بتوانند صاحبشان را به تاثیر گذار ترین عکاس قرن بیستم تبدیل کنند. سوژه های متفاوتی که قرار بود گزارشی باشند از شرایطی که در آن قرار گرفته اند. عکس ها زیاده گویی نمی کنند. خلاصه تر و در عین حال کامل تر و خالص تر و صادقانه تر مطلب را منتقل می کنند. ممکن است نسبت به هر نوشته یا مستندی تاثیر گذار تر باشند.

http://s3.picofile.com/file/8284448726/Photographs_1934_1975_web.jpg

تنها دلیلی که خانواده ی ژاپنی اجازه ی گرفتن همچین عکسی را به ویلیام اسمیت دادند این بود که جهان کمی متوجه آن ها شود. دختر درون عکس به بیماری ای مبتلاست و مادرش در حمام سنتی ژاپنی او را می شورد و تکیه ی عکس بعد از وضعیت جسمی دختر، روی نگاه مادر است و بقیه عناصر به انتقال حس کمک می کنند. خیلی از منتقدان آن دوره معتقدند که این عکس بهترین عکس اسمیت است.

http://s9.picofile.com/file/8284449592/Untitled.png

بعد از تمام شدن جنگ جهانی دوم فعالیت اسمیت تغییر کرد. او برای مجله های متنوعی کار می کرد و در نهایت در سال های پایانی عمر بیشتر به مطالعه و تدوین مقاله هایی درباره ی عکاسی مشغول شد. وی در سال 1978 دار فانی را وداع گفت( خدایا مسخره تر از این نوع پایان هیچ جا وجود نداره!)
۳
.: جیرجیرک :.
۱۲ بهمن ۰۷:۵۹
تصویر بچه ها عالیه، پر از هیجانِ ماجراجویی و اکتشاف. دختری که با اعتماد به برادرش باهاش همراه شده و پسری که انگار می دونه قطعن به چیز مهم و بزرگی قراره برسن. این سفر بی دلیل نیست براشون....

پاسخ :

اره دخترِ خیلی مطمئنه:)
مادام کاف
۱۲ بهمن ۰۸:۵۸
اسمیت لعنتی...اینا چرا میمیرن نرگس؟:|بنظرم باید عمر جاویدان داشته باشن

پاسخ :

مهسا دلم میخواد کلی راجع به کلی عکاس و عکس باهات حرف بزنم
ماهان
۱۲ بهمن ۱۲:۴۶
هیییییییییی...

پاسخ :

:)
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان