شنیدن صدای فراستی برای من مثل شنیدن آهنگ های عاشقانه برای بقیه است. کسی که شماره اش را با اسم " :* " توی گوشی ام سیو کرده ام آدمی نیست که با آلبوم جدید پالت و " تمام کهکشان نشانه از تو دارد" هوایش را کنی. دلت برایش برود. دلتنگ شوی. یا هرچی. برای رسیدن به حال و هوای عاشقانه ای که با او داری باید یکی از چهل و شش نقدی که مسعود فراستی درباره ی سینمای کلاسیک دارد وَ او برایت پست کرده را بگذاری و همین طور گوش بدهی و گوش بدهی و با تفسیر سکانس ها و حرف های قلمبه سلمبه، نه شعر های پر شور عاشقانه، با او در خیالات غرق شوی. شاید به خاطر همین باشد که هر چهل و شیش برنامه را بار ها و بار ها گوش کرده ام و جز یکی از آن ها، متوجه هیچ کدام از چهل و پنج برنامه ی دیگر نشده ام!

http://s4.picofile.com/file/8288084850/IMG_6452.JPG