سه روز است که سعی می کنم راجع به فیلمی بنویسم. نظریه های روان شناسی میخوانم. نقد محتوا و ساختاری. طرح می نویسم. بعد از هر سکانسی که می بینیم هر جمله ای که در ذهنم نقش ببندد تایپ می کنم. فیلم را هزار دفعه دیدم. در نهایت آخر شب چیزی را که نوشتم می خوانم و می فهمم هیچ تحلیلی در دنیا نمی تواند به مزخرفی چیزی باشد که نوشته ام. به قول منتقدِ گوییدو، دنیا به قدر کافی پر از زائده است. چرا وقتی مطمئن نیستیم قوز بالا قوز شویم؟

خیلی مسخره است میل به کامل بودن، به جای تلاش برای بهتر شدن تو را از انجام هر کاری منصرف کند!