میخواستم آسمان باشم. چون دوست داشتن بی فایده، قفس است. یا حداکثر آدم. میخواستم به جای آدم یا قفس یا هرکوفت دیگری که خوشت نمی آید آسمان باشم. تا پایم رسید به جایی که تو هستی، شروع کنم به ابرهای پنبه ای داشتن و آبی شدن. دیر شد؟ و تو رفتی. دردی بزرگ تر از بلاهت نمی شناسم. 

به هرحال.فراموش نکن که همیشه دوستت دارم عزیزدلم. و البته به تخمم که هیچ وقت باور نکردی:*:*:*:*

96/12/24